1. Introduction

When discussing ‘my’ work, I refer to my paintings as well as my sculptures. They logically merge into one another as they develop simultaneously.
I start out with an image I observe. After placing it in a context, e.g. a space or a room, I start working with it.

During the first two years of my academic education at ‘Sint Lukas Brussels’, my work mainly consisted of paintings. Summarizing I could state that these experimental paintings were figurative.
At the time I was especially interested in finding an individual style and method of working.
A first breakthrough in my search occurred during a project in Beelitz (Berlin) where I took part in an exchange programme organised in cooperation with the Rietveld Academy of Amsterdam.
I decided to abandon making paintings.
As a painter I would start by creating an image in an assigned space.
After experimenting for an entire month I discovered a new modus operandi: I made my first ‘sculpture shaped ‘installation.

My life is made up of images. Even before I could read or write I would sketch and draw and express myself in a definite way. My thoughts are visualised. I try to picture what I read or study. In order to make clear what I see or experience I create images.
Last year, for example, as I was driving along the Brussels’ ring road, I became intrigued by the construction of the various bridges in Zaventem. I systematically began to develop these images by sketching, drawing and photographing them which resulted in a number of paintings and a sculpture.
Not only did I personally purify this method of working, I also gradually perfected it. It has become a symbiosis between reality on the one hand and my personal approach of impressions on the other.
This rather systematic method of working emanates from a constant urge to analyse images and impulses in order to purify them in a personal yet to the greater public accessible manner.

The idea for a work arises when, at a given moment, something draws my attention.
The main thing then is that this ‘something’ sticks with me and interests me.
It could be anything: a situation, a picture, an object, a person or merely a shape. This is where I start.
What follows then is the process of alienation. I rip this image from its natural context in order to situate it in a different one where I start playing with it. This explains why my work is abstract and on occasion figurative.
In some cases the final result remains recognisable as such, but very often I have to further abstract my ‘image’ so as to turn it into a purely abstract shape, the original one of which however remains retrievable.
The following step then is deciding whether I will further develop that image two or three dimensionally. The choice between merely painting and merely sculpturing is therefore not an alternative. I grant myself the freedom to decide, at any particular stage, what course I wish to follow.
I believe my work fits within the tradition of readymade but at the same time sculptural painting. It is as if it were a cross-pollination between the both of them.
By destroying the object and then making it extremely visible through the art of painting I create a kind of paradox.
I usually make a figuration of the original object whereby I apply it, now deteriorated, as a medium. Although it is essentially readymade, I have transformed the shape into a replica of the renovation of the given object. While concealing the original object, I restore its recognisability through a ‘paintoral’ intervention.
Referring to the tradition of the readymade whilst manipulating the objects by literally and figuratively undoing them of their original function after making them ‘disfunctional’ through a layer of painting and then having them function in an artistic context, is, in a nutshell, the essence of my work.

I consider my ‘sculpture’ to be different from the work of an installation artist.
The work I create is of a more independent nature. It may be exhibited in any given space whereas an installation is more determined by, and connected with a specific space.

My painting with its figurative elements is as it were an excuse for a formal abstraction.

Only recently, I slightly altered my method of working. In stead of making extensive sketches and drawings of my ‘image’, I now immediately take pictures of it.
For me, photographing reality is a means of making a personal impression of my observation. This transitional stage allows me to create that ‘rudimentary’ image which I use as a starting point for my work.

This modus operandi offers a tremendous freedom. Any image will qualify. I do not have to restrict myself to one theme. I can use any form of expression. I am not limited by a certain movement, by materials, nor presentation. There is no need for provocation. I handle the image as I see fit.
I am therefore literally a free visual artist.

2. Characteristics of my work.

My work contains a number of fixed components:
A space: the important issue being the impact of this space on my objects or on my intervention on a given space.
The relation between the objects, the sculptures and the paintings: It is in this relation that I regard the paintings as thematic stories or illustrations of my objects in a given space and matched to an atmosphere I wish to evoke.
Using a commonplace I could say that I try to illustrate my paintings, my objects in that space. I do not, however, want my painting to become subordinate to my spatial work. Both need to be present analogously.
The playing with architecture: It strikes me that lately I have become more and more fascinated with architectural forms. I enjoy manipulating their scale. I will enlarge it, and on occasion reduce it.
I consider it fascinating to strip architectonic forms and to then place them in a neutral environment. This too is a form of alienation.
In a number of my works I allowed myself explicitly to be led by architectural forms.
Design, which is closely linked to architecture, also offers an interesting perspective to work with. The aesthetic factor especially can be very inspiring. However, I do not believe that industrial construction would fit in my work.

3. My work in the present age.

In a few days time I will be 23.
For those art critics who identify art with the ‘suffering’ of an artist, I am totally uninteresting. Unfortunately I have absolutely nothing to offer in this area.
I have no drugs past, no unhappy childhood, no dramatic traumas, no psychological problems or anything of the kind.

Art nowadays, is to some extent, characterized by the dualist attitude of artists vis-à-vis the public and the current cultural policy. The latest newspaper headlines illustrate this perfectly. On the one hand there is all the fuss about not programming Louis Paul Boon’s ‘Fenomenale Feminatheek’ in Antwerp’s Photo Museum. There is also the ‘nipplegate’ affaire of Borgloon. And what to think of the Swiss paediatrician Beat Richner, who as head of a project helping Cambodian children refused a 60,000,000 donation merely because the money was raised at the auction of a nude photo of Carla Bruni.
These are only a few examples of narrow-mindedness and prudery that bear close resemblance to censorship.
At the same time however, some artists employ techniques that go beyond the limits of ethics and decency, which brings me to the art of Guillermo Vargas who, in an attempt of reflecting on the fate of Costa Rican dogs, willingly let a mongrel suffer and die. Or the German artist, Gregor Schneider, who, in the near future, is planning an exhibition on the beauty of death and who is therefore looking for terminally ill people who are prepared to die publicly in a museum.

Personally, I don’t have the need to shock the spectator and certainly not if it is used to disguise the artist’s lack of craftsmanship.
Allow me to quote the French choreographer, Maurice Béjart, with whom I totally agree, when he says that ‘freedom’ and ‘rebellion’ should never be invoked by artists as an excuse for ignorance or laziness.
And yet we know that it happens!
Over the last few years, the spectator has been tremendously spoiled by the media (and art). All taboos have already been broken. In order to draw attention more effective means will be needed.

According to me, and I am certainly not the only person who thinks so, contemporary art has become an amalgam of various trends. Due to the enormous diversity of media and materials which are at the disposal of artists, contemporary art offers a great variety of works containing a mixture of installations, performances, film, photography and internet art.
There is also a tangible contradiction between the many immaterial objects such as lighting installations as well as the countless basically unsellable happenings and the gigantic sums of money exchanged in the international art business of young artists.

“We live in a world were the past becomes vaguer by the day whereas the future becomes increasingly uncertain and unpredictable.
Might this be the main reason why memory has become one of the topical concerns of the last two decades? While for the most of the 20th century artists liked to envision the future, in more recent years they have been busy trying to reconstruct or reenact various pasts. In a retrospect, this sudden turn will emerge as one of the major cultural developments in modern history.

… raise questions about our interests in the past and the future and about connections between them. For instance, our inaptitude in dealing with a growing number of serious challenges raises the following questions: Are we forgetting the future? Are science and technology the only fields we associate with progress today? What is the impact of the increasing obsolescence (in onbruik raken) of material culture on the political, social, and cultural make up of our society? In other words, to use Norman Klein’s phrase: What is the future of forgetting?

Taken from a famous science fiction movie trilogy, the project’s title indicates that our interests in the past and the future are interconnected while suggesting that one should not be neglected for the other—that our interest in the past should not overshadow our concern for the future.

Looking back and looking forward often reflect cultural traditions and trends, resulting in regional differences and interactions. These differences have an impact on political decisions as well as on a political process. The unification of Europe is a case in point. The different sense of the past in the East and the West makes the former division of Europe persist in many different ways, and thus presents difficulties in establishing a common image and intervenes in the process of unification.

The proposed project seeks to explore and confront these different present pasts in relation to the future. By challenging both our links to the past and our notions of the future, contemporary artists have an important role in defining terms of collective identity. Works of art shape our imagination and thus provides antidote to a major failure of contemporary politics—a failure of imagination”*.

*( BACK TO THE FUTURE: PRESENT PASTS, PRESENT FUTURES, Exhibition Project Summary )

4. Artists my work relates to:
Painters:
René Daniels
Matthias Weisher
Mondriaan

Three-dimensional artists or installation artists:
Jan De Cock
Absalon
Hans Op de Beeck
James Turrell

5. What are the parallels between the work of these artists and mine. What affinity is there with their work? Where does this affinity come from? What is the distinction between me and these artists? In what way do they affect me?

At the moment I feel attracted to the various styles and trends of the work of a number of artists. With some of them I feel a strong affinity for their concept. With others I feel attracted rather by their creations in space or by their way of shaping space.

Hans Op de Beeck

Hans Op de Beeck (°1969 in Turnhout) is an artist who, at the time when we became acquainted, gave me a tremendous sense of relief. Hans is particularly known for his scale-models of empty, dehumanized landscapes and townscapes.
He also applies himself to drawing, photography and video work.
Through his work he usually tries to evoke an atmosphere of alienation and desolation.
In preparation of his work he often makes drawings. He regards drawings, scale-models and videos as related forms of expression. They originate from the same reservoir of pictures and can be used interchangeably.
These drawings and studies are then exhibited as fully-fledged works.
Everything that precedes the ultimate work is regarded by him as a studied, public form of expression of that personal analysis.
I too see photos, sketches and studies as an important component of a work, hence their validity and justification.
In some areas I feel related to Hans Op de Beeck. I recognise myself in his search in trying to find the best possible medium for each specific work.
He too does not feel restricted to any form of expression. All is possible
His goal however is to go on evoking that same atmosphere of desolation and emptiness.
He also works figuratively, not however without abstracting exactly that what needs to be spotlighted.
A concrete and huge difference between his and my work is my constant pursue of the absolute emptiness of an image.
My awareness of this possibility is of course utopian but that is exactly what fascinates me.
By starting with what is real and then constantly building on my personal interpretation (without returning to the original) I wish to increasingly detach myself from the original meanings in order to create a new relevance. As this relevance is grafted on my personal experiences it has to be rendered in full and, since the absence of content for ever remains impossible, my images obtain the residual value of a fair attempt. This renders them a new raison d’être as an expression of something that totally denies the use of the original structure.

Piet Mondriaan.

An artist I also like to compare my work with is Piet Mondriaan (°1872 Amersfoort, + 1944 New York).
His early work was strongly based on the perception of reality: what he painted is what he saw. In a later stage he started purifying reality on the basis of forms.
His well-known studies of the simplification of a tree have been very inspiring to me.
Mondriaan starts of with a tree which he ten repaints and redraws several times. During this process he keeps omitting new elements. He goes on abstracting without returning to the original until only a few horizontal en vertical lines remain. In the end, all you see are visual elements that no longer refer to a tree.
In doing so, he tried to render the deeper nature/essence of reality and not nature as it had accidentally occurred to him.
Although he initially started from the visual perception, he gradually blocked out everything he considered unessential.
As his work became increasingly sober it eventually gained an entirely individual appearance.

Mondriaan’s method of working where he sets out with a tree, his form which he keeps simplifying over and over until only an abstract line pattern remains, is the one aspect of my work in which I follow his example.
I too start out with recognisable images which form the basis of my work. In my mind I then start playing with these images and forms. I start by making photographs, sketches and drawings that eventually result in an object a scale-model or a painting.

Frantz Absalon.

According to me, an important aspect of the work of Frantz Absalon (1948 Martinique) is also a kind of dualism. He constantly commutes between serenity and agitation, a search which results in a never ending process of construction and deconstruction.
His work develops from extremely simple objects such as a needle and a thread.
Bearing in mind the perfect balance between serenity and agitation he then starts looking for the most purified and perfect form.
In this stage the persistent questioning of every intermediate step (drawing or object) is highly important as is its remodelling in a personal ‘visual language’
The ultimate goal is to create a work free of mediocrity and extremes, sculptures pure of shape and colour.
Aestheticism is also one of Absalon’s important characteristics. Although his sculptures (mostly in wood but also in cardboard and plaster) seem to be build out of sustainable materials, they are made of quite ordinary ones. He spends al lot of attention however on processing and workmanship.
Because of its simplicity and its trivial details one could state that Absalon’s work joins in with the views of modernism where ‘less’ automatically means ‘more’.
Yet Absalon opposes this modernistic trend. According to him change is not necessarily an improvement. He is very critical and does it all in his own way.
He wants to show that an artist’s life and work constitute an entity s and that the development of personal choices of disciplines can make reality more bearable.

The aspect of Absalon’s work I am particularly interested in is his use of visual language. His sculptures are pure as well as disciplined and demonstrate his brilliant spatial insight. I am also attracted by the purity and the integrity. His work is at the same time cool, white and seemingly untouchable which leads us to an abstract world the artist wishes to show us.
From the spectator’s point of view the sculptures evoke a feeling of isolation and concentration.
I also discovered that Absalon uses different plastic dimensions such as paintings, sculptures and installations simultaneously.
In a similar way I too try to communicate a spatial insight and just as Absalon I am a strong believer/ fervent advocate of aestheticism and craftsmanship within art.
A work needs to contain a clear structure, an almost controlled discipline while it has to be made with a human hand in pursuit of perfection.

James Turrell

A number of works of the artist James Turrell (°1943 Los Angeles) involve the complexity of the perception of light and space. He usually works with projections.
Turell is fascinated by the transparency of the works. Initially he only projected coloured light on a wall, coming from an invisible light source, which evoked a kind of three-dimensional impression.
Later on he replaced the light projections by installations consisting of neon tubes and LED lamps and in which he also involves (architectonically) the environment.
Turrell constructs spaces using light. The light source practically always remains invisible, only the projection itself can be seen. This pure light only wants to reveal itself. It does not illuminate an object, it has become an object.

James Turrell situates his art somewhere in between logic reasoning and pure observation.
He wishes to make the public aware of their own perception by creating works that reveal the discrepancy between knowing and seeing.
However, Turell does not seek to show us an illusion or some kind of fiction. He wants to show reality. He claims that, to some extent, we observe a reality that we create ourselves, which makes him conclude that watching almost equals creating.
Turrell is fascinated by the invisibility of the light. He wants to occupy himself with the light we see in dreams.
Turrell is partly inspired by impressionists such as Monet and by landscape painters such as Constable and Turner. They too were very fascinated by the incidence of light.
Turrell however does not paint light, he sculpts with light.

When looking at Turrell’s work it makes me think of a small scale-model in a real space such as the entrance hall of a large building, yet in its ssurrealistic interpretation
My first models had something in common with the works of James Turrell: a feeling of indefinable space perception intensified with blue light.
Later on I based one my paintings on the pictures. I choose for a large format so that I could play with the interpretation of a real space which after all was no more than an optical illusion.

Sources

Hans Op De Beeck (M.-P. Gildemyn, Interview with Hans Op De Beeck, in: Hans Op De Beeck : A Selection of Work 1996-2001, Brussel, Dorothée De Pauw Gallery / Cera Foundation, 2001)

Piet Mondriaan (Piet Mondriaan : Piet Mondriaan, Yve-Alain Bois, Joop Joosten, Angelica Zander Rudenstine, Hans Janssen, 1872-1944 vert. uit het Engels Loekie Schwartz / Waanders uitgevers Zwolle, 1994)

Absalon (Absalon : Carré D’Art Nimes, De Appel Amsterdam, 1994)

James Turrell (De Pont : De Collectie, Tilburg, De Pont, 1998)

Proposals & file

Hoe zie ik mijn werk naar volgend jaar toe:

I . Identify general idea
II . Select a subject
III . Decide concerning a treatment
IV . Formulate a plan
V . Collect information, and analyse the information
VI . Present the result

I . Identify general idea

“Ruimte” is voor mij erg belangrijk. Ik speel met de impact die de ruimte heeft op mijn objecten of op ingrepen die ik uitoefen op een gegeven ruimte.

“Ruimte” is constante doorheen mijn werk. Ik experimenteer meestal met ruimte en schaal. Het gegeven “ruimte” vormt het uitgangspunt of is het eindpunt van een experimenteel onderzoek. In dat laatste geval is het werk het resultaat is van een proces dat als doel heeft het creëren van ruimte of het weergeven van ruimte beoogt.
Voor mij is ruimte een vorm van bevrijding, het is een eigen wereld die overloopt naar een suggestie van een bepaalde ervaring of een plaats. Het voor mijn de ideale wereld.

Wat mij juist interesseert in “een ruimte” is het gevoel van plaats en omgeving, maar ook orde en structuur is belangrijk. Mijn ideale ruimte moet dan ook zo veel mogelijke uitgepuurd worden om zo een goed ruimtelijk gevoel te laten ontstaan. De beleving van de ruimte moet overeenkomen met het werk dat ik erin presenteer. De ruimte moet mijn ruimtelijk werk ondersteunen.

Brussel, mijn huidige leefomgeving, ervaar ik als een “gevulde ruimte”. Overal om me heen, zie ik geometrische vormen. Ik voel me er omringd door sculpturen en een, in mijn ogen, strakke ruimtelijke ordening. Daarentegen is het landelijke Leut, waar ik ben opgegroeid, voor mij geassocieerd met een “open ruimte” In de natuur kan ik maar weinig of geen orde terugvinden. Op dit moment in mijn leven laat ik graag de gevulde ruimte primeren.

Ik ben een schilder én een beeldhouwer, voor mij loopt het ene logischerwijs over in het andere.
Ook is het wordingsproces van mijn schilderwerk en mijn sculpturaal werk gelijklopend.
Ik vertrek vanuit een beeld dat ik zie, dat beeld plaats ik dan in een context, bijvoorbeeld in een ruimte en ga ermee aan de slag.

Bij mij ontstaat een idee voor een werk, als ik op een bepaalt moment iets vind waardoor ik geboeid word. De laatste tijd is dat piepschuim of geëxpandeerd polystyreen dat als steun gebruikt wordt bij de verpakking van delicate goederen. Het is belangrijk dat deze piepschuimen vormen me interesseren en me bijblijven. Meestal ga ik dan enkele dagen later zo’n vorm of beeld fotograferen en bewerken om na te gaan welke mogelijkheden het in zich heeft. De foto’s ervan vormen dan het vertrekpunt.

Daarna begint het proces, dat ik de naam ‘vervreemding’ heb gegeven. Ik ruk dit beeld uit zijn natuurlijk verband, plaats het in een ander verband, in een andere context en begin er mee te experimenteren. Dat verklaart waarom mijn werk soms figuratief en soms abstract is. Soms is het eindresultaat nog wel herkenbaar als zodanig, maar vaak gebeurt het dat ik mijn “beeld” verder ga abstraheren. Zo kan het zijn dat het gaat uitmonden in een pure abstracte vorm, hoewel de oorspronkelijke vorm of herkomst uiteindelijk toch nog wel te achterhalen is.
Dan breekt meestal het moment aan waarop ik ga beslissen op welke wijze ik dat “beeld” ga uitwerken: twee- of driedimensioneel. Daardoor wil ik ook zeker niet een keuze maken om louter schilderijen of louter sculpturen te maken. Ik gun mezelf de vrijheid om op een gegeven moment te beslissen waar ik naartoe wil.

II . Selecteer een onderwerp

Momenteel ben ik bezig met een nieuw werk. Hierbij ga ik op een zelfde manier te werk als die ik de laatste jaren in een aantal werken gebruikt heb. Ik hanteer deze werkwijze graag omdat het begrip ruimte nu eenmaal een grote diversiteit biedt aan onderzoeksmogelijkheden, die telkens een nieuw facet opleveren in mijn werk.

Mijn te onderzoeken project bestaat uit het experimenteren met piepschuimen vormen (oorspronkelijk bedoeld als een onderdeel van een verpakkingen) en daarmee nieuwe ruimte en vormen creëren .
Vaak worden fragiele en minder fragiele voorwerpen verpakt in piepschuimen vormen voor ze in een doos gezet worden. Wanneer je de doos openmaakt en het object wegneemt blijft er een vorm = ‘ruimte’ over. Dit gegeven, vooral de bizarre vormen die deze verpakkingsresten hebben en de ruimte die ze creëren intrigeerden mij. De polystyrene vormen zijn eigenlijk negatieven van de positieve vormen die ze moeten vast houden in een ruimte (de ruimte = de binnen kant van de doos). Deze vormen zijn voor mij interessant omdat ze iets bevreemdend in zich dragen. De vormen worden pas abstract op het moment dat je de link met de dagdagelijkse voorwerpen als pc, stofzuiger, wasmachine, tv, enz.… niet meer kan reconstrueren.

Het oorspronkelijke voorwerp waarvoor de verpakking gemaakt werd is slechts als een vage afdruk herkenbaar in de piepschuimen vorm, ze vormen als het waren een vaag herinneringsbeeld van iets waarvan het origineel er niet meer is. De vorm is nog wel aanwezig, onherkenbaar als je ze apart bekijkt. Het is dus onmogelijk om de oorspronkelijke vorm te reconstrueren omdat de ‘context’ verdwenen is. Sommige volumes kunnen daadoor als een ‘sculptuur’ bekeken worden. Oorspronkelijk bevat de doos dus de inhoud en context.

Geëxpandeerd polystyreen is voor mij een interessant materiaal omdat het zo licht is. Het is ook relatief goedkoop (mijn verpakkingsresten zijn gewoon gratis) en gemakkelijk te bewerken. Men kan het snijden, lijmen, raspen, ermee moduleren,….

De verschillende elementen: object, ruimte, vormen en het mysterieuze van de doos waarin alles zich afspeelt waren dan ook de elementen waarmee ik aan de slag wilde gaan.
Een doos is een ideale ruimte waarin je met de schaal kan spelen. Het is ook een afgesloten ruimte die een onbekend ‘iets’ in zich heeft, tot het moment dat je de doos opendoet.
Een doos doet me ook denken aan een expositieruimte waar de muren en plafond ook meestal dezelfde kleur hebben. Voor mij is dat de ideale expositie ruimte, een neutrale doos, waarbij alle aandacht kan opgeëist worden door het werk dat erin geplaatst wordt.

Naast het gegeven dat de negatieve vorm, het te beschermen object op zijn plaats moet houden, zijn er ook nog eens de gaten in het piepschuim, omdat men zuinig wil zijn met het materiaal. Deze uitsparingen geeft aan het volume iets bevreemdends, soms zelf een futuristisch sculptuur.

Mijn eerste werk was dan ook het verzamelen van allerlei piepschuimen vormen, daar ik ook nu weer van de vorm wilde uitgaan. Mijn zoektocht via elektronicawinkels en het recyclagepark leverde me een grote diversiteit op aan vormen.

In het verleden heb ik al vaker schaalmodellen gemaakt. Dit is een effectieve manier om te experimenteren met ruimte en schaal. De eerste maquette die ik maakte ‘fragmentatie’ genaamd, had als uitgangspunt het onderzoek naar het opdelen van een ruimte. Ze sloot sterk aan bij een project dat ik in Beelitz (Berlijn) had gemaakt. Deze maquette voorzien van licht om een bepaalde ruimtelijke sfeer te creëren, gebruikte ik om foto’s te maken. Met deze foto’s kon ik mij een duidelijk beeld vormen hoe mijn werk er in werkelijkheid dus op schaal 1/1 zou uitzien.
Door gebruik te maken van een schaalmodel kon ik de interactie tussen de vlakken beter inschatten Daardoor ontdekte ik dat ik met een nieuwe andere instelling moest beginnen, meer dan de zuiver picturale.
Daarnaast wou ik als schilder een ruimtelijk beeld scheppen in de vorm van een installatie die de ruimte zou opdelen in vlakken. Doordat de toeschouwer een geforceerd parcours moest volgen werd hij een deel van de fragmentatie. Op deze manier bekwam ik een interactie tussen de vlakken en de toeschouwer. Het geheel heeft veel gelijkenissen met het schilderen, maar dan in drie dimensies.
Met de foto’s die ik gemaakt had, ben ik verder aan de slag gegaan. Ze deden niet meer denken aan een kleine maquette maar aan een reële ruimte, zoals, bijvoorbeeld, een toegangshal van een groot gebouw, maar dan een surrealistische interpretatie ervan.
Het werk had iets van dat van James Turrell: een gevoel van ondefinieerbare ruimteperceptie versterkt door het blauwe licht. Ik heb de foto’s gebruikt om er een schilderij van te maken op groot formaat.

Deze manier van werken wil ik ook hanteren in mijn werk met geëxpandeerd polystyreen. Ik wil een schaammodel maken, foto’s nemen en daarna wil ik de vormen, opblazen, verkleinen, ze omdraaien, ze gewoonweg vervormen.

III . Beslis over een aanpak

De bedoeling van mijn nieuw project is om te gaan werken met bestaande vormen in polystyreen om ermee een ruimte en volumes te creëren.

In het begin ontstond bij mij het idee om te gaan werken met een film – videocamera. Via het oog van de camera kon ik dan de objecten bij wijze van spreken vervreemden en verder opblazen door een soort van tunnel te bouwen. Van binnenuit kon ik dan het beeld oproepen van een immense ruimte. Nadat ik daar enkele weken mee aan de slag ben geweest miste ik de andere media. Ik wou ook weer maquettes bouwen, en gaan schilderen.

IV . Formuleer een plan

Momenteel ben ik klaar met de constructie van verschillende tunnels die opgebouwd zijn uit geëxpandeerd polystyreen. De bedoeling is dat ze het effect creëren van een gang of tunnel.
Elke gang is ongeveer 10 meter lang. Daarvoor heb ik vijf triplexplaten aan elkaar gemonteerd en op hetzelfde niveau gebracht. De platen heb ik dan wit geschilderd, om op die manier een neutrale basis te verkrijgen.
Op de triplexplaten heb ik een spoorrail aangebracht, zodat ik van binnenuit in de door mij gemaakte tunnel(s) kan filmen. Om de spoorrail te bouwen, heb ik gewerkt met rails die ook gebruikt worden om gordijnen op te hangen. Om de camera te laten bewegen in de tunnels heb ik een soort van karretje gemaakt met 3 wieltjes. Hierop is een plaatje gemonteerd, waarop de camera rust. Belangrijk daarbij is dat de camera in elke tunnel dezelfde positie inneemt. Daarom heb ik de negatieve vorm van de camera uitgesneden in polystyreen. Zo beweegt zich de camera in elke tunnel op eenzelfde manier. Doordat de camera erg laag staat op het karretje, film ik uit een lagere hoek en vervormt het perspectief. De tunnel lijkt daardoor veel groter. Om de camera door de tunnel voort te bewegen, heb ik een nylondraad aan het karretje vastgemaakt. De draad laat ik oprollen door een kleine elektromotor. Zo vermijd ik schokken en stoten en wordt de beweging mooi gelijkmatig. Voor de belichting heb ik twee grote lichtkasten gebouwd uit MDF. In elke kast zitten zijn twee TL-lampen, met een melkachtig plexiglas ervoor. Hierdoor is er in de tunnels een gelijkmatige kleurbalans aanwezig. Op het einde van elke tunnel is een witte plexiplaat, om de montage die erop volgt, te vergemakkelijken.

Na het proef filmen in verschillende tunnels, moet ik nog werken aan de scenario’s. Daar ben ik nu nog mee bezig. Hier zijn er ook nog meerdere pistes open. Een optie heb ik al, hierbij wil ik het beeld geven van een oneindige tunnel in een immens groot complex. Hoe dan ook ik wil een gevoel van ruimte creëren in een vreemde ruimte. De toeschouwer moet het gevoel krijgen dat hij ergens in een futuristische tempel rondwandelt of dat hij zich in een buitenaardse omgeving bevindt. Misschien moet ik het niet tot één ruimte beperken, maar moet ik gewoon de ene tunnel laten overvloeien naar de andere, van het ene ruimtecomplex naar het andere.
Hopelijk kom ik hier snel uit.

Naar volgend jaar toe wil dus zeker verder gaan werken aan mijn ‘tunnelproject’, met film en beeld. Daarnaast schilderijen maken met als uitgangspunt polystyrene vormen en als derde medium polystyrene vormen als sculpturen in een ruimte plaatsen.

Mijn tunnelproject is nu al in een vrij concrete fase. Toch wil ik nog verder experimenteren met film en beeld. Waarbij ik nog een idee heb dat hierbij aansluit. Ik zou namelijk de reis van een lege doos kunnen filmen met de camera in de binnenkant van de doos. De doos beweegt wel maar men ziet alleen maar de binnenruimte van de doos.

Voor de film wil ik graag werken met een HD camera. De kwaliteit, de zuiverheid en de scherpte zijn noodzakelijk voor een optimaal resultaat. Zuiverheid en scherpte zijn kwaliteiten die ik in mijn werk nastreef.

Een tweede pijler in mijn werk moeten de schilderijen vormen. Voor de schilderijen kan ik al iets concreter zijn, die zullen als basis de geëxpandeerd polystyreen vormen hebben die ik gefotografeerd heb. In die foto’s kan ik complexere composities realiseren.
Ook bij de schilderijen is het de bedoeling om ook weer te vertrekken van een herkenbare vorm. Ik zal dan deze vormen verder gaan abstraheren, en tot een voor de toeschouwer onherkenbaar of niet plaatsbaar beeld transformeren. (vervreemding)
Dit schilderij is uiteindelijk een figuratief schilderij…..
Belangrijk hierbij is het fotograferen van de objecten. Met de foto kan ik gemakkelijk delen vergroten, verkleinen, verhelderen, waziger maken,…

Daarnaast is het de bedoeling om dit gegeven ook te gebruiken om er sculpturen mee te maken. Hierbij dacht ik eraan om een installatie te maken met sculpturen die gebaseerd op de piepschuimen vormen in een doos.
Een idee is dat ik de doos ga uit vergroten tot een soort van kamer, die de toeschouwer het gevoel moet geven dat hij in een doos zit. In deze kamer wil ik dan met de negatieve vormen een positief beeld weergeven in de ruimte.

Op dit moment heb ik een concreet project, dat me toelaat om op verschillende manieren met ruimte te werken. Maar het zoeken gaat nog verder.

Wat de ideeën in verband met de sculpturen betreft, daar ben ik nog niet volledig uit. Ik ben er zeker van dat ik nog enkele keren van idee ga veranderen, daar ik op dit moment nog geen concreet einddoel voor ogen heb. Juist deze fase vind ik persoonlijk erg boeiend. Zo denk ik er nu aan om bijvoorbeeld een tunnel te maken in polystyrene verpakkingsblokken, maar dan zo dat niet op de maat van de camera, maar op mensenmaat, zodat de toeschouwer er doorheen kan wandelen.

Het werk waar ik momenteel mee bezig en mijn plannen voor volgend jaar vormen dus één geheel. Uiteindelijk zullen twee jaar transmedia dan ook moeten leiden tot een groot concept ‘ruimte en beeld’ uitgevoerd met verschillende media. Daarbij is het voor mij belangrijk dat uit het ene werk in een voortvloeiende beweging een nieuw werk ontstaat.

V . verzamel informatie, en analyseer de info

Het uitgangspunt van mijn nieuwe werk is deels ontstaan na het bekijken van een documentaire over Star wars. In de film Star wars uit 1977 kende men nog niet de speciale effecten, die nu gangbaar zijn in de filmindustrie. Men moest vrij inventief en pragmatisch te werk gaan om deze speciale effecten te realiseren. Uit die documentaire bleek, dat men toen ook vaak gebruik maakte van maquettes om alzo de illusie van ruimte te creëren. De scène die mij het meest was bijgebleven was een ruimteschip dat door een lange tunnel vloog. Deze tunnel gaf de indruk een groot complex gebouw te zijn….

Ik heb ook een grote fascinatie voor Kubrick ‘2001’ Space Odyssee. Specialisten geven aan dat Kubrick in deze film de regels van de moderne cinema verlegt heeft. Na al die jaren zijn de special effects zijn nog altijd geloofwaardig, wat een ongelooflijke prestatie is voor een film die in 1968 werd gemaakt .Visueel is ‘2001’ Space Odyssee nog steeds één van de meest vooruitstrevende films uit de geschiedenis van de cinema.

Een kunstenaar waar ik mij op dit moment erg verbonden mee voel is de Engelse kunstenares Rachel Whiteread. Ik wil haar even bespreken omdat de thema’s die in haar werk aanwezig zijn, ook in mijn werk aan bod komen.
In een werk van Rachel Whiteread speelt een oude, versleten kartonnen doos, een belangrijke rol. Die doos vond ze in het huis van haar overleden moeder. Ze vond de versleten en ingedeukte doos zo interessant omdat de doos een herinnering aan vroeger was. Van de doos heeft ze negatieve afdrukken gemaakt.
Rachel Whiteread gebruikt vaker gebruiksvoorwerpen zoals een badkuip, een wastafel of een matras om er een afgietsel van te maken. Op die manier slaagt ze erin om ‘negatieve vormen’ te creëren. Voor het maken van de mallen gebruikt ze gangbare materialen zoals gips, giethars, was en rubber. De sculpturen die zo ontstaan, zijn herinneringsbeelden van iets waarvan het origineel verloren is gegaan. De gebruiksvoorwerpen verwijzen naar allerlei menselijke zaken als eten, slapen en wassen. Ze dragen sporen van eerder gebruik. Dat was te zien doordat de zijkanten van de doos begonnen in te zakken, het gedrukte embleem op de buitenkant verdween langzaam, en op het deksel kwam om met de sporen van al sellotape te glanzen die wordt gebruikt om het in de loop van de jaren omhoog te binden.

Whiteread voelde zich reeds langer aangetrokken door ruimten die duidelijk nog tekens van menselijke activiteiten in zich hebben. In 1991 maakte Rachel Whiteread al van binnenuit afgietsels van de vier zijden van een alledaagse huiskamer ergens in Londen. Later voegde ze deze vier componenten weer tot één geheel bijeen. De schoorsteenmantel, het meest solide element in het interieur, vormt in het negatieve een holte waarop zwart roet is aangebracht. De nisvormige uitsparingen van ramen en deuren worden nu uitstulpingen in de wand. Whiteread wil een contradictorische expressie van een kamer oproepen, waarbij enkele sporen ons de herinnering moeten laten oproepen aan de activiteiten en emoties die zich daarbinnen afspeelden. Het werk “Ghost” wil ons brengen op de ambigue grens tussen interieur en exterieur. Op een onbestemde plaats waar het leven van de dromen en de dromen van het leven elkaar ontkennen.

Rachel Whiteread is een kunstenaar die ik steeds weer opnieuw met ruimte werkt, in haar werk herken ik momenteel de zelfde thematiek als ik nu gebruik in mijn werk. Dit is puur toeval, ze werkt met negatieve vormen en giet ze positief af. Ze beschouwde de positieve mal als een ruimte die voor eeuwig is afgesloten. Zij is net zoals mij geïnteresseerd in positieve en negatieve mallen, dingen waar ik momenteel ook mee bezig ben .

VI . Presenteer het resultaat

Naar het eind van volgend jaar (juni 2009) wil ik mijn werk gaan voorstellen in een tentoonstellingruimte. Het liefst op een andere locatie dan het transmedia lokaal. Ik vind dat je het werk het beste kan zien in een ruimte die toelaat het te bezichtigen. En die zo neutraal mogelijk is. Ik denk hierbij bijvoorbeeld een totaal witte box. Omdat er in mijn werk ook een zeker puurheid en zuiverheid zit. Het film en video werk is architecturaal en geeft een groot gevoel van ruimte. Ik wil mijn film en videowerk het liefste voorstellen met een High Definition projector op een wit canvas dat ik speciaal wil opspannen voor die projectie. Dit doek moet de indruk geven dat het van de muur af zweeft om een dieptegevoel te creëren, en om mijn projectie een platvorm te geven .
Bij mijn projectie wil ik de constructies die ik gebouwd heb om mijn film en videowerk te maken ook tentoonstellen. Ik vind de constructie intrigerend genoeg om als deel van mijn realisatie proces te laten zien. Wat ik interessant vind is de interactie tussen het beeld en de constructie van het beeld. Zo kan de toeschouwer zich via het film – videobeeld zich verplaatsen in de constructie van de tunnel, het is het bezichtigen van tunnel “sculptuur” waar je zelf niet doorheen kan, maar je kan het beeld wel gewaar worden van binnenuit ,door het videowerk te zien.

De ruimte voor de projectie en constructie moet neutraal zijn. Ze moet ook moet quasi donker, maar ook niet te donker zijn. De projectie zal op zich al licht geven en de tunnelconstructies zijn apart belicht door de licht elementen die erin verwerkt zijn.

Momenteel is er al een versie klaar. Deze versie wil ik presenteren eind juni (18,19 juni ???) bij mijn evaluatie. Voor deze presentatie ben ik eventueel van plan om op Sint-Lukas een ruimte te vinden, die toelaat mijn proces te laten zien. Ik stel mijn werk liever voor, buiten het lokaal van transmedia. Op die manier kan ik “mijn” ruimte ideaal in delen, naar mijn werk toe. Ik wil voor mijn evaluatie mijn video werk laten zien samen met een constructie. Zo kan de jury zich een beeld vormen van mijn artistieke vooruitgang.

Bronvermelding

“Rachel Whiteread sculpturen 1990 – 1992”
titel: Spookbeelden
ondertitel: Over de sculpturen van Rachel Whiteread
editie: 41-JAN 1993
auteur: Cosemans Catherine
artikel: WR 41 Spookbeelden.htm